PREDRASUDE SU STRAŠNO OPASNE

Srbin sam i trenutno sam na odmoru u Radhimeu kod Valone, u Albaniji. Danas mi se potpuno ispraznio akumulator na automobilu. Ne poznajem ovde nikoga. Otišao sam do prve kuće i zamolio za pomoć. Prvi Albanac na koga sam naišao pomogao mi je bez ijedne suvišne reči. Znao je da sam stranac. Znao je odakle dolazim. Znao je da sam Srbin. I to mu nije bilo važno. Video je čoveka u nevolji i pomogao mu je. Kada smo završili, ponudio sam da mu se odužim. Nije hteo ništa — ni novac, ni bilo kakvu nadoknadu. Na kraju sam mu ostavio svoj broj telefona. Nadam se da danas nisam dobio samo pomoć na putu, već i jednog novog prijatelja. Srbi i Albanci imaju tešku i bolnu istoriju. Tu istoriju ne treba zaboravljati, prekrajati niti ulepšavati. Ali istorijski sukobi dva naroda ne daju nam pravo da unapred presuđujemo čoveku koga nikada nismo upoznali. Danas nije „Albanac pomogao Srbinu“. Danas je jedan čovek video drugog čoveka u problemu i pomogao mu. I zato mi je, kao srpskom političaru, baš žao što ću ovim ličnim iskustvom morati da srušim Sneška Belića srpskim fašistima koji bi želeli da verujemo da se ljudi rađaju kao neprijatelji samo zato što pripadaju različitim narodima. Ne rađaju se. Mržnja se uči. Ljudskost se prepoznaje — čak i kada ne govorimo istim jezikom. Nebojša Aleksić predsednik Saveza slobodnih sindikata Srbije

PARAGJYKIMET JANË JASHTËZAKONISHT TË RREZIKSHME

Jam serb dhe aktualisht jam me pushime në Radhimë, pranë Vlorës, në Shqipëri. Sot bateria e makinës sime u shkarkua plotësisht. Këtu nuk njoh askënd. Shkova te shtëpia e parë dhe kërkova ndihmë. Shqiptari i parë që takova më ndihmoi pa asnjë fjalë të tepërt. Ai e dinte se isha i huaj. E dinte nga vija. E dinte se isha serb. Dhe kjo nuk kishte rëndësi për të. Ai pa një njeri në vështirësi dhe e ndihmoi. Kur mbaruam, i ofrova t'ia shpërbleja ndihmën. Nuk pranoi asgjë — as para, as ndonjë lloj shpërblimi. Në fund i lashë numrin tim të telefonit. Shpresoj që sot të mos kem marrë vetëm ndihmë në rrugë, por të kem fituar edhe një mik të ri. Serbët dhe shqiptarët kanë një histori të vështirë dhe të dhimbshme. Kjo histori nuk duhet harruar, shtrembëruar apo zbukuruar. Por konfliktet historike midis dy popujve nuk na japin të drejtën të gjykojmë paraprakisht një njeri që nuk e kemi takuar kurrë. Sot nuk ishte „një shqiptar që ndihmoi një serb“. Sot një njeri pa një njeri tjetër në vështirësi dhe e ndihmoi. Prandaj, si politikan serb, më vjen vërtet keq që me këtë përvojë personale do t'ua rrëzoj „burrin prej bore“ fashistëve serbë që duan të besojmë se njerëzit lindin armiq vetëm sepse u përkasin popujve të ndryshëm. Nuk lindin të tillë. Urrejtja mësohet. Njerëzillëku dallohet — edhe kur nuk flasim të njëjtën gjuhë. Nebojša Aleksić President i Aleancës së Sindikatave të Lira të Serbisë

PREJUDICE IS EXTREMELY DANGEROUS

I am Serbian and I am currently on holiday in Radhimë, near Vlorë, Albania. Today my car battery went completely flat. I don't know anyone here. I went to the first house I came across and asked for help. The first Albanian man I met helped me without a second thought. He knew I was a foreigner. He knew where I came from. He knew I was Serbian. And it didn't matter to him. He saw a person in trouble and helped. When we were finished, I offered to repay him for his help. He refused everything — money or any other form of compensation. In the end, I gave him my phone number. I hope that today I didn't just receive help on the road, but also made a new friend. Serbs and Albanians have a difficult and painful history. That history should neither be forgotten nor rewritten or romanticised. But historical conflicts between two peoples do not give us the right to prejudge a person we have never met. Today it wasn't „an Albanian helping a Serb.“ Today one human being saw another human being in trouble and helped him. So, as a Serbian politician, I am almost sorry that this personal experience will knock down the snowman for Serbian fascists who would have us believe that people are born enemies simply because they belong to different nations. They are not. Hatred is learned. Humanity is recognised — even when we don't speak the same language. Nebojša Aleksić President of the Alliance of Free Trade Unions of Serbia

PREDRASSUDKI ČREZVЫČAЙNO OPASNЫ

Я serb i seйčas nahožusь na otdыhe v Radime, nedaleko ot Vlёrы, v Albanii. Segodnя akkumulяtor moego avtomobilя polnostью razrяdilsя. Я zdesь nikogo ne znaю. Я podošёl k pervomu domu i poprosil o pomoщi. Pervый albanec, kotorogo я vstretil, bez lišnih slov pomog mne. On znal, čto я inostranec. Znal, otkuda я priehal. Znal, čto я serb. I dlя nego эto ne imelo značeniя. On uvidel čeloveka, kotoromu nužna pomoщь, i pomog emu. Kogda vsё bыlo zakončeno, я predložil otblagodaritь ego. On ne zahotel ničego — ni deneg, ni kakoй-libo drugoй kompensacii. V konce я ostavil emu svoй nomer telefona. Nadeюsь, čto segodnя я ne prosto polučil pomoщь v doroge, no i priobrёl novogo druga. U serbov i albancev složnaя i boleznennaя istoriя. Эtu istoriю nelьzя zabыvatь, perepisыvatь ili priukrašivatь. No istoričeskie konfliktы meždu dvumя narodami ne daюt nam prava zaranee suditь o čeloveke, kotorogo mы nikogda ranьše ne vstrečali. Segodnя эto ne bыlo prosto „albanec pomog serbu“. Segodnя odin čelovek uvidel drugogo čeloveka v bede i pomog emu. I poэtomu mne, kak serbskomu politiku, daže nemnogo žalь, čto эtim ličnыm opыtom я vыnužden razrušitь «snegovika» serbskim fašistam, kotorыe hoteli bы zastavitь nas poveritь, čto lюdi roždaюtsя vragami tolьko potomu, čto prinadležat k raznыm narodam. Vragami ne roždaюtsя. Nenavisti učatsя. A čelovečnostь uznaёtsя — daže kogda mы govorim na raznыh яzыkah.

Neboйša Aleksič predsedatelь Soюza svobodnыh profsoюzov Serbii